Zacznę od początku... Wszystko zaczęło się kiedy byłam w tzn. buntowniczym wieku, zaczęłam chodzić na imprezy, pic alkohol, palić fajki i trawkę. Raz potrafiłam być wesela, czułam się mega, a następnego dnia płakałam i wpadałam w jakąś dziwna, kilkudniową depresje.

Zaczęty się problemy w szkole, był psycholog, rozmowa z mama, i wizyta u dyrektorki. Były także groźby, płacz i prośby abym się zmieniła, żebym tak nie robiła. Uspokoiłam się, tak jak wszyscy chcieli, lecz zaczęłam się samookaleczać, długo to ukrywałam przed mama, aż w końcu to zauważyła nie było krzyku, był tylko smutek i rozmowa z panią psycholog. Najpierw ciełam się dlatego ponieważ robiło tak dużo moich koleżanek, a później bo po prostu sprawiało mi to przyjemność. Miałam 15 lat kiedy poznałam chłopaka który miał 23, dużo różnica wieku. Nie wiem dlaczego mi się spodobał czy dlatego ze był taki poważany, męski, czy tez dlatego ze po prostu brakowało mi ojca??? Popełniałam bardzo dużo błędów ze do dnia dzisiejszego wręcz brzydzę się sama siebie...

W 2009 r. wyprowadziłam się z mojego miejsca zamieszkania, na wioskę gdzie nikogo nie znałam. Nowa szkoła, nowi ludzie, nowi nauczyciele. Tak bardzo się bałam tej samotności. Z nikim nie rozmawiałam, ale przynajmniej się uspokoiłam, zaczęłam inaczej myśleć po pewnym czasie. Dzisiaj mam prawie 18 lat, i kocham życie. Uczę się, i pracuje. Chodzę na imprezy, w domu czytam książkę. I jak patrze na blizny na moich rekach, to wiem ze nigdy w życiu nie popełnię takich błędów:*:*:*

Dziękuje mamo